Chrzest Jezusa

Ewangelia Mateusza opisuje chrzest Pana Jezusa. "Wtedy przyszedł Jezus z Galilei nad Jordan do Jana, żeby przyjąć chrzest od niego. Lecz Jan powstrzymywał Go, mówiąc: "To ja potrzebuję chrztu od Ciebie, a Ty przychodzisz do mnie?" Jezus mu odpowiedział: "Pozwól teraz, bo tak godzi się nam wypełnić wszystko, co sprawiedliwe". Wtedy Mu ustąpił A gdy Jezus został ochrzczony, natychmiast wyszedł z wody. A oto otworzyły Mu się niebiosa i ujrzał Ducha Bożego zstępującego jak gołębicę i przychodzącego na Niego. A głos z nieba mówił: "Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie". (Mt 3,13-17) Czy Jezus potrzebował oczyszczenia i nawrócenia, skoro nie był dotknięty skazą grzechu pierworodnego?
Ewangeliści opowiadając o publicznej działalności Jezusa, relacje swe rozpoczynają od ukazania chrztu Jezusa dokonanego przez Jana Chrzciciela w wodach Jordanu. Jest to moment kiedy kończy się ukryte życie Jezusa w domu rodzinnym, a rozpoczyna się Jego publiczna działalność; nowy okres życia ziemskiego.
Scena chrztu jest punktem kulminacyjnym pierwszej części opowiadania Ewangelisty Mateusza (3, 13 - 17). Po chrzcie otrzymanym od Jana, Bóg obdarza Jezusa mocą Ducha i ogłasza go swoim Jedynym Synem, którego wybrał do wypełnienia misji mesjańskiej. Ta deklaracja Boga objawia, że Jezus w ewangelii Mateusza jest przede wszystkim Synem Bożym. Jakie to ma znaczenie? wskazuje na wyjątkową więź, która łączy Jezusa z Bogiem.
Chrzest - termin pojawiający się po raz pierwszy w Nowym Testamencie na oznaczenie obrzędu oczyszczenia, praktykowanego przez nieortodoksyjnego żyda o imieniu Jan Chrzciciel, który nauczał i chrzcił. Wszystkie ewangelie przedstawiają Go jako "głoszącego chrzest nawrócenia na odpuszczenie grzechów" (Mk 1,4; Łk 3,3).
Jego chrzest różnił się od rytualnych kąpieli żydowskich tym, że Jan sam dokonywał rytualnego oczyszczenia i wiązał go z wezwaniem do nawrócenia wszystkich bez wyjątku, albowiem wszyscy potrzebują przebaczenia. Obrzęd ten nie powodował odpuszczenia grzechu pierworodnego, ale zapowiadał chrzest, którego miał udzielać Jezus. Jan jako prekursor przygotował lud na przyjście Mesjasza (Mt 11,14), któremu nie był godzien rozwiązać rzemyka sandałów.
Czy Jezus potrzebował oczyszczenia i nawrócenia, skoro nie był dotknięty skazą grzechu pierworodnego? Ewangelia Mateusza odsłania rąbek tajemnicy i mówi kim jest Jezus: "Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie." (Mt 3,17). Św. Jan Ewangelista powie natomiast: "...Jest Tym, który chrzci Duchem Świętym." (J 1,33). Z uwagi na swoją godność Jezus nie był zobowiązany do żadnych aktów pokuty, nie miał też potrzeby przyjmowania chrztu od Jana jako nawrócenia. I chociaż Jezus nie posiadał żadnej zmazy, chciał poddać się obrzędowi oczyszczenia, tak samo jak poddał się innym nie obowiązującym Go przepisom prawa.
Stawszy się człowiekiem, poddał się prawom, które rządzą życiem ludzkim.. Bezgrzeszny Jezus przez akt przyjęcia chrztu solidaryzuje się z grzeszną ludzkością, a swoje mesjańskie posłannictwo pojmuje jako "zniżenie się" Boskiego lekarza do ludzi chorych - grzeszników, aby uzdrawiać ich ciała i leczyć duchowe niedomagania.
W obrazie chrztu Jezusa nie chodzi o samo wydarzenie. Ten fakt ukazuje misterium Jezusa ochrzczonego, który przez pokorne przyjęcie chrztu Janowego i poddanie się prawu, które rządziły narodom izraelskim, wybranego przez Boga do przygotowania drogi Odkupicielowi. W tym momencie rozpoczyna dzieło odkupienia przez mękę śmierć krzyżową i zmartwychwstanie.
Święty Augustyn powiada, że Pan zechciał się ochrzcić, "by swą pokorą potwierdzić to, co było dla nas konieczne." W ten sposób Jezus jakby dopełnia gest Jana Chrzciciela, który z przekonaniem pełnił swoją misję prorokowania.
Jezus zaakceptował prorocki charakter chrztu Janowego, albowiem był świadomy swego mesjańskiego posłannictwa i wiedział, że Jan w tym ma również swój udział i pewną rolę do spełnienia.
 

Informacje

Dziećmarów, pw. św. Michała Archanioła, Msze Święte w tygodniu poniedziałek, wtorek, czwartek, piątek o godz. 18.00, środa 7.00, niedzielne: sobota 18.00 i niedziela 8.30, nabożeństwo o godz. 14.00 (co drugi tydzień).

Babice, pw. św. Katarzyny Aleksandryjskiej, Msze Święte w tygodniu o godz. 17.00, niedzielne: sobota 17.00 i niedziela 11.00, nabożeństwo o godz. 14.00 (co drugi tydzień).

Bernacice, pw. Trójcy Przenajświętszej, Niedziela godz. 10.00.

Sakrament Pokuty, możliwość skorzystania przed każdą Mszą Świętą.

Kancelaria parafialna, czynna codziennie.

Wezwania do chorego o każdej porze.


Msze Święte w tygodniu o godz. 18.00, niedzielne: sobota 18.00 i niedziela 8.30, nabożeństwo o godz. 14.00 (co drugi tydzień).

Modlitwa

MODLITWA DO ŚW. MICHAŁA ARCHANIOŁA

Święty Michale Archaniele, wspomagaj nas w walce, a przeciw  zasadzkom i niegodziwości złego ducha bądź nam obroną. Niech go Bóg pogromić raczy, pokornie o to  prosimy, a Ty, Wodzu Niebieskich Zastępów, szatana i inne duchy złe, które na zgubę dusz ludzkich po tym  świecie krążą, Mocą Bożą strąć do piekła. Amen.

Litania do św. Michała Archanioła.

123zycieksiazki

radio-doxa

Dziećmarów

6Parafia św. Michała Archanioła. Najstarsza wzmianka o kościele pochodzi z 1307 r. do 1660 r. była filią parafii Babice. W 1668 r. erygowano parafię. W 1786 r. kościół oraz część wioski uległy spaleniu. Obecny kościół pochodzi z 1786 r. W 1945 r. kościół, został zbombardowany co doprowadziło do kolejnego, prawie całkowitego spalenia, pozostały tylko ściany. Dzięki jednak ogromnemu zaangażowaniu ówczesnych mieszkańców (wioska po wojnie liczyła pond 1000 mieszkańców) został na nowo wybudowany, a aktu poświęcenia nowo wybudowanego kościoła dokonał ks. adm. A. Kominek w 1949 r. Z Dziećmarowa pochodził Biskup Anastazy Sedlag (1787-1856), od 1833 r. bp Chełmiński. Aktualnie wioska liczy 260 mieszkańców, spowodowanie to jest liczną emigracją mieszkańców na zachód. Na szczęście wielu jeszcze powraca by w zaciszu Dziećmarowskiej ziemi spędzać wakacje czy święta.

 

Babice

6Parafia św. Katarzyny Aleksandryjskiej. Wioska Babice znana już w XIII w., należała do Joannitów z Grobnik (do sekularyzacji w 1810 r.) Obecny kościół wybudowany w latach 1681-83, przebudowana 1781-92. W 1582 r. Joannici wybudowali w Babicach kościół, natomiast data erekcji parafii jest nieznana. Jako lokalia jest już znana w 1633 r. W 1828 r. dołączono miejscowość Bernacice, wtedy Babice stały się samodzielną parafią. Do 1945 r. par. należała do diecezji ołomunieckiej. Zaraz po wojnie mieszkało w wiosce ponad 1200 mieszkańców. Aktualnie wioska liczy 290 mieszkańców.

 

Bernacice

6Kaplica pw. Trójcy Przenajświętszej. Filia parafii św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Babicach.  W 1882 roku Bernacie zostały dołączone do Babic. W miarę możliwości mieszkańcy w raz z duszpasterzami podejmowali remonty tej kalipcy by zaczęła ona służyć ludziom do kultu religijnego. Największe zasługi w podejmowanych remontach mieli kapłani ks. Chałupka i ks. Perliński oraz ks. Jerzy Hetmańczyk. W skład Bernacicic wchodzą Bernacie Dolne i Górne. Aktualna liczba mieszkańców 190.