Joannici

Powstanie zakonu. Zakon joannitów (zwanych też szpitalnikami, a od 1530 r. kawalerami maltańskimi), powstał jeszcze przed pierwszą krucjatą. Jego początki wiążą się ze szpitalem św. Jana Chrzciciela założonym przez mieszczan z włoskiego miasteczka Amalfi. Przy szpitalu szybko powstało nieformalne bractwo zakonne pod wodzą legendarnego Gerarda. W czasie pierwszej krucjaty szpital założony w Syrii okazał się bardzo przydatną instytucją, zaś istniejące przy nim bractwo przekształciło się pod wodzą Rajmunda de Puy w zakon rycerski, który w 1113 r. został oficjalnie zaakceptowany przez papieża Paschalisa II. Zakon joannitów miał od początku charakter międzynarodowy i przyjmowano do niego wszystkich szlachetnie urodzonych rycerzy katolickich bez względu na ich narodowość. Wilhelm z Tyru jako pierwszego patrona joannitów opisuje św. Jana Jałmużnika (św. Jan Jałmużnik w VI w. odrestaurował kościół pw. św. Jana Chrzciciela, nazywany od tej pory kościołem św. Jana Jałmużnika, a znajdujący się na terenie nadanym później joannitom). Źródła wskazują jednak, że patronem zakonu od początku był św. Jan Chrzciciel. Joannici w Polsce. Na ziemie polskie joannici zostali sprowadzeni przez księcia Henryka Sandomierskiego, który przed 1166 r. nadał im Zagość (woj. świętokrzyskie) z kilkoma wsiami. Najprężniej zakon rozwijał się na Śląsku, gdzie joannici, popierani przez biskupa wrocławskiego Zyrosława II (1170–98), założyli w latach 80. XII w. komandorie w Tyńcu nad Ślężą, Strzegomiu, Łosiowie, Piławie, Bardzie oraz w należących do nich Grobnikach k. Głubczyc, a później Makowie (1221).

Zobacz zdjęcia.

 

Rozwój zakonu został zahamowany w latach 1225–50, być może z powodu ekspansji na te ziemie franciszkanów i dominikanów oraz strat poniesionych w bitwie pod Legnicą, gdzie zginęli prawie wszyscy bracia. Dopiero od 2. poł. XIII w. zaczęto fundować nowe komandorie: we Lwówku i Złotoryi, w Solcu (1256), Wrocławiu (1273), Głubczycach (1279), Brzegu (1280), Cieplicach (1281), Oleśnicy Małej (1312), Dzierżoniowie (1338) i Koźlu (ok. 1400?). Działalności Zakonu sprzyjali szczególnie królowie – Władysław IV, który starał się o utworzenie przeoratu polskiego, i Jan III Sobieski. Głównym zajęciem joannitów na terenach dzisiejszej Polski, podobnie jak w innych częściach Europy, była działalność gospodarcza i duszpasterska. Prowadzili oni własne parafie i obejmowali patronat nad kościołami parafialnymi. Ufundowali kościoły w Tyńcu nad Ślężą, Gościsławiu, Strzegomiu, Łosiowie, Makowie oraz w XIV w. wiele kościołów filialnych w Małopolsce (np. w Niemilu, Owczarach, Jaworowie i Kłosowie). Konieczność obsługiwania licznych parafii spowodowała klerykalizację zakonu na Śląsku. Własne szpitale joannici prowadzili tylko w Kłodzku i Złotoryi, a w zarząd przejęli szpitale w Głubczycach (od 1283 r. do reformacji) i we Wrocławiu (1335–75). Przy niektórych klasztorach organizowali szkoły, np. w Strzegomiu szkoła istniała już w 1239 r., a we Wrocławiu w 2. poł. XIV w. W 1775 r. powstał w Polsce Wielki Przeorat, połączony w 1798 przez cara Pawła I z przeoratem rosyjskim w jedno zgromadzenie (rozwiązane w 1817 r.). W zaborze pruskim komandoria joannitów (z wyjątkiem wrocławskiej) przestały istnieć w 1810 r. – wydano wówczas akt sekularyzacji dóbr zakonnych. Joannici na ziemi głubczyckiej. Okolice Głubczyc podlegały komturii Grobniki, do której w różnych okresach należały wsie: Babice, Bernacice, Debrzyce, Dziećmarów, Dzierżysław, Jaroniów (dzisiejszy Baborów), Lisięcice, Nowosady, Ludmierzyce. W Głubczycach joannici sprawowali nadzór nad kościołem parafialnym, obok którego stał, należący do zakonu, tzw. Krzyżowy Dwór. Zakon współcześnie. Obecnie Zakon Maltański to wspólnota katolicka złożona zarówno z zakonników, jak i z osób świeckich i będąca suwerennym podmiotem prawa międzynarodowego. Zakon zorganizowany jest w przeoraty i związki narodowe, m.in. polski, założony w 1920 r. Po II wojnie światowej Związek Polskich Kawalerów Maltańskich odrodził się na emigracji, a w 1992 r. został reaktywowany w Polsce. Tradycja przynależności do Zakonu Maltańskiego przetrwała do dziś w wielu rodach szlacheckich. Krzyż maltański. Najbardziej znanym symbolem joannitów jest charakterystyczny krzyż (biały na czerwonym polu). Formą nawiązuje do krzyża greckiego, jednak jego ramiona stanowią cztery promienie rozszerzające się na zewnątrz i rozwidlone na końcu. Ta forma krzyża została zatwierdzona przez papieża Sykstusa V bullą z 1589 r. Krzyż maltański ma swoją symbolikę. Jego cztery ramiona przypominają o czterech cnotach: wierności, honorze, wstrzemięźliwości i przezorności, biała barwa symbolizuje cnotę czystości, a osiem krańców – osiem błogosławieństw, jakie Jezus Chrystus przekazał w Kazaniu na Górze oraz osiem cnót rycerskich.
Szlak Rycerzy Joannitów na Opolszczyźnie - Google
https://www.google.com/maps/d/viewer?oe=UTF8&ie=UTF8&msa=0&mid=zMz-kibFZtn4.kXYHaFQ82GEg

 

Informacje

Dziećmarów, pw. św. Michała Archanioła, Msze Święte w tygodniu poniedziałek, wtorek, czwartek, piątek o godz. 18.00, środa 7.00, niedzielne: sobota 18.00 i niedziela 8.30, nabożeństwo o godz. 14.00 (co drugi tydzień).

Babice, pw. św. Katarzyny Aleksandryjskiej, Msze Święte w tygodniu o godz. 17.00, niedzielne: sobota 17.00 i niedziela 11.00, nabożeństwo o godz. 14.00 (co drugi tydzień).

Bernacice, pw. Trójcy Przenajświętszej, Niedziela godz. 10.00.

Sakrament Pokuty, możliwość skorzystania przed każdą Mszą Świętą.

Kancelaria parafialna, czynna codziennie.

Wezwania do chorego o każdej porze.


Msze Święte w tygodniu o godz. 18.00, niedzielne: sobota 18.00 i niedziela 8.30, nabożeństwo o godz. 14.00 (co drugi tydzień).

Modlitwa

MODLITWA DO ŚW. MICHAŁA ARCHANIOŁA

Święty Michale Archaniele, wspomagaj nas w walce, a przeciw  zasadzkom i niegodziwości złego ducha bądź nam obroną. Niech go Bóg pogromić raczy, pokornie o to  prosimy, a Ty, Wodzu Niebieskich Zastępów, szatana i inne duchy złe, które na zgubę dusz ludzkich po tym  świecie krążą, Mocą Bożą strąć do piekła. Amen.

Litania do św. Michała Archanioła.

123zycieksiazki

radio-doxa

Dziećmarów

6Parafia św. Michała Archanioła. Najstarsza wzmianka o kościele pochodzi z 1307 r. do 1660 r. była filią parafii Babice. W 1668 r. erygowano parafię. W 1786 r. kościół oraz część wioski uległy spaleniu. Obecny kościół pochodzi z 1786 r. W 1945 r. kościół, został zbombardowany co doprowadziło do kolejnego, prawie całkowitego spalenia, pozostały tylko ściany. Dzięki jednak ogromnemu zaangażowaniu ówczesnych mieszkańców (wioska po wojnie liczyła pond 1000 mieszkańców) został na nowo wybudowany, a aktu poświęcenia nowo wybudowanego kościoła dokonał ks. adm. A. Kominek w 1949 r. Z Dziećmarowa pochodził Biskup Anastazy Sedlag (1787-1856), od 1833 r. bp Chełmiński. Aktualnie wioska liczy 260 mieszkańców, spowodowanie to jest liczną emigracją mieszkańców na zachód. Na szczęście wielu jeszcze powraca by w zaciszu Dziećmarowskiej ziemi spędzać wakacje czy święta.

 

Babice

6Parafia św. Katarzyny Aleksandryjskiej. Wioska Babice znana już w XIII w., należała do Joannitów z Grobnik (do sekularyzacji w 1810 r.) Obecny kościół wybudowany w latach 1681-83, przebudowana 1781-92. W 1582 r. Joannici wybudowali w Babicach kościół, natomiast data erekcji parafii jest nieznana. Jako lokalia jest już znana w 1633 r. W 1828 r. dołączono miejscowość Bernacice, wtedy Babice stały się samodzielną parafią. Do 1945 r. par. należała do diecezji ołomunieckiej. Zaraz po wojnie mieszkało w wiosce ponad 1200 mieszkańców. Aktualnie wioska liczy 290 mieszkańców.

 

Bernacice

6Kaplica pw. Trójcy Przenajświętszej. Filia parafii św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Babicach.  W 1882 roku Bernacie zostały dołączone do Babic. W miarę możliwości mieszkańcy w raz z duszpasterzami podejmowali remonty tej kalipcy by zaczęła ona służyć ludziom do kultu religijnego. Największe zasługi w podejmowanych remontach mieli kapłani ks. Chałupka i ks. Perliński oraz ks. Jerzy Hetmańczyk. W skład Bernacicic wchodzą Bernacie Dolne i Górne. Aktualna liczba mieszkańców 190.