Ks. Józef Czempiel

Bł. męczennik Ks. Józef Czempiel (1883-1942)
Urodził się 21 września 1883 roku w wielodzietnej rodzinie górniczej w Józefce koło Piekar. Po ukończeniu gimnazjum w Bytomiu wstąpił w 1904 roku na wydział Teologiczny Uniwersytetu Wrocławskiego. W okresie studiów uczęszczał na seminarium slawistyki prowadzone przez prof. Władysława Nehringa. Był aktywnym członkiem Kółka Polskiego, działającego w konwikcie biskupim. Należał także do Kółka Braterskiego "Zet". Był współtwórcą Koła Studenckiego "Swoi". Święcenia kapłańskie przyjął 22 czerwca 1908 roku.
82. Ks. Józef Czempiel - wikariusz w Rudzie w latach 1908-1916, męczennik, beatyfikowany w 1999 roku
Parafia św. Józefa w Rudzie była w latach 1908-1916 pierwszą placówką duszpasterską ks. J. Czempiela. W owym czasie na jej terenie znajdował się kościół Matki Boskiej Różańcowej. W parafii rudzkiej ks. J. Czempiel rozpoczął bogatą działalność w ruchu abstynenckim, zakładając w 1910 roku "Biuro doradcze dla chorujących na alkohol i dla osób, które z pijakami nie wiedzą sobie żadnej rady". Ożywił istniejące Stowarzyszenie Wstrzemięźliwości oraz powołał do życia Stowarzyszenie Abstynentów, do którego wstąpiło wkrótce 800 parafian rudzkich. Opiekował się także stowarzyszeniami skupiającymi młodzież. Jednym z jego wychowanków był Henryk Innocenty Grzondziel - przyszły biskup.
Od czerwca 1916 roku, przez krótki okres czasu, spełniał posługę duszpasterską w Miedźnej w okolicach Pszczyny. Kolejną placówką były Wiśnicze koło Toszka, gdzie pomagał swemu krewnemu, ks. S. Łebkowi, a po jego śmierci administrował przez blisko 8 miesięcy wiśniczańską parafią. Od początku marca 1918 roku był proboszczem w parafii pw. św. Michała Archanioła w Dziećmarowie pow. głubczycki. Popadł tam jednak wkrótce w konflikt z władzami, po wprowadzeniu języka polskiego do nauki przygotowawczej przed spowiedzią i Komunią św. Za wstawiennictwem ks. Józefa Wajdy z Kielczy, byłego posła, ks. J. Czempiel został mianowany 26 stycznia 1919 roku lokalistą w należących do parafii kielczańskiej Żędowicach w pow. strzeleckim, gdzie przyszło mu pracować w burzliwych latach 1919-1921.
U boku ks. J. Wajdy ugruntował swe poglądy na sprawy narodowe i aktywnie zaangażował się w polską działalność kulturalno-społeczną. Pod pseudonimem Makkabeus, wspólnie z księdzem Emilem Szramkiem (pseud. Lubomir), napisał w języku niemieckim i wydał w 1919 roku w Opolu książkę pt. Das Recht auf die Muttersprache im Licht Christentums (Prawo do języka ojczystego w świetle nauki chrześcijańskiej). W Żędowicach wybrano go na przewodniczącego gminnego Polskiego Komitetu Plebiscytowego. Plebiscyt w tej miejscowości wygrała zdecydowanie strona polska, ale wskutek podziału Górnego Śląska Żędowice przypadły państwu niemieckiemu. W tej sytuacji ks. J. Czempiel, zdając sobie sprawę z wielkich trudności jakie napotka w działalności duszpasterskiej i społecznej, opuścił Żędowice i przeniósł się na tę część Górnego Śląska, która została przyznana państwu polskiemu.
W lipcu 1922 roku został proboszczem wielkiej parafii Wniebowzięcia Naj-świętszej Maryi Panny w Wielkich Hajdukach (obecnie Chorzów Batory). W działalności duszpasterskiej, oprócz zwykłej posługi kapłańskiej, położył akcent na sprawy społeczno-kulturalne. W latach kryzysowych zorganizował komitet pomocy bezrobotnym. Kuchnia tego komitetu wydawała tygodniowo od 800 do 1000 bonów na chleb i obiady. W 1923 roku ks. J. Czempiel był głównym współtwórcą odrodzonego ruchu abstynenckiego na Górnym Śląsku, ogarniając nim nie tylko robotników, lecz także przemysłowców, zorganizowanych w Śląskiej Lidze Antyalkoholowej, która sponsorowała ruch abstynencki. Zorganizował w 1926 roku Śląski Związek Abstynencki, zrzeszający różne organizacje antyalkoholowe, działające wtedy na terenie ówczesnego województwa śląskiego. Działalność w ruchu abstynenckim zjednała mu poważanie w całej Polsce. W 1926 roku mianowano go radcą duchownym, a od 1931 roku był dziekanem dekanatu królewskohuckiego (chorzowskiego). Za wybitne zasługi w działalności społecznej, a zwłaszcza przeciwalkoholowej, władze państwowe odznaczyły go w 1932 roku Złotym Krzyżem Zasługi, Mimo rozlicznych obowiązków doprowadził w 1939 roku do zakończenia budowy (w stanie surowym) nowego kościoła pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Chorzowie Batorym.
Aresztowany w dniu 13 kwietnia 1940 roku przez gestapo, został umieszczony w obozie koncentracyjnym w Dachau. Na początku maja 1942 roku władze obozowe skierowały go, już poważnie chorego, do transportu, prawdopodobnie do Mauthausen. Okoliczności i dokładna data śmierci ks. Józefa Czempiela nie są znane. Zginął w maju lub na początku czerwca 1942 roku.
Ojciec Św. Jan Paweł II, w czasie uroczystości w Warszawie, w dniu 13 czerwca 1999 roku, dokonał beatyfikacji 108 Męczenników, a wśród nich również ks. Józefa Czempiela.
 

Informacje

Dziećmarów, pw. św. Michała Archanioła, Msze Święte w tygodniu poniedziałek, wtorek, czwartek, piątek o godz. 18.00, środa 7.00, niedzielne: sobota 18.00 i niedziela 8.30, nabożeństwo o godz. 14.00 (co drugi tydzień).

Babice, pw. św. Katarzyny Aleksandryjskiej, Msze Święte w tygodniu o godz. 17.00, niedzielne: sobota 17.00 i niedziela 11.00, nabożeństwo o godz. 14.00 (co drugi tydzień).

Bernacice, pw. Trójcy Przenajświętszej, Niedziela godz. 10.00.

Sakrament Pokuty, możliwość skorzystania przed każdą Mszą Świętą.

Kancelaria parafialna, czynna codziennie.

Wezwania do chorego o każdej porze.


Msze Święte w tygodniu o godz. 18.00, niedzielne: sobota 18.00 i niedziela 8.30, nabożeństwo o godz. 14.00 (co drugi tydzień).

Modlitwa

MODLITWA DO ŚW. MICHAŁA ARCHANIOŁA

Święty Michale Archaniele, wspomagaj nas w walce, a przeciw  zasadzkom i niegodziwości złego ducha bądź nam obroną. Niech go Bóg pogromić raczy, pokornie o to  prosimy, a Ty, Wodzu Niebieskich Zastępów, szatana i inne duchy złe, które na zgubę dusz ludzkich po tym  świecie krążą, Mocą Bożą strąć do piekła. Amen.

Litania do św. Michała Archanioła.

123zycieksiazki

radio-doxa

Dziećmarów

6Parafia św. Michała Archanioła. Najstarsza wzmianka o kościele pochodzi z 1307 r. do 1660 r. była filią parafii Babice. W 1668 r. erygowano parafię. W 1786 r. kościół oraz część wioski uległy spaleniu. Obecny kościół pochodzi z 1786 r. W 1945 r. kościół, został zbombardowany co doprowadziło do kolejnego, prawie całkowitego spalenia, pozostały tylko ściany. Dzięki jednak ogromnemu zaangażowaniu ówczesnych mieszkańców (wioska po wojnie liczyła pond 1000 mieszkańców) został na nowo wybudowany, a aktu poświęcenia nowo wybudowanego kościoła dokonał ks. adm. A. Kominek w 1949 r. Z Dziećmarowa pochodził Biskup Anastazy Sedlag (1787-1856), od 1833 r. bp Chełmiński. Aktualnie wioska liczy 260 mieszkańców, spowodowanie to jest liczną emigracją mieszkańców na zachód. Na szczęście wielu jeszcze powraca by w zaciszu Dziećmarowskiej ziemi spędzać wakacje czy święta.

 

Babice

6Parafia św. Katarzyny Aleksandryjskiej. Wioska Babice znana już w XIII w., należała do Joannitów z Grobnik (do sekularyzacji w 1810 r.) Obecny kościół wybudowany w latach 1681-83, przebudowana 1781-92. W 1582 r. Joannici wybudowali w Babicach kościół, natomiast data erekcji parafii jest nieznana. Jako lokalia jest już znana w 1633 r. W 1828 r. dołączono miejscowość Bernacice, wtedy Babice stały się samodzielną parafią. Do 1945 r. par. należała do diecezji ołomunieckiej. Zaraz po wojnie mieszkało w wiosce ponad 1200 mieszkańców. Aktualnie wioska liczy 290 mieszkańców.

 

Bernacice

6Kaplica pw. Trójcy Przenajświętszej. Filia parafii św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Babicach.  W 1882 roku Bernacie zostały dołączone do Babic. W miarę możliwości mieszkańcy w raz z duszpasterzami podejmowali remonty tej kalipcy by zaczęła ona służyć ludziom do kultu religijnego. Największe zasługi w podejmowanych remontach mieli kapłani ks. Chałupka i ks. Perliński oraz ks. Jerzy Hetmańczyk. W skład Bernacicic wchodzą Bernacie Dolne i Górne. Aktualna liczba mieszkańców 190.